Η επαγγελματική μου στάση έχει διαμορφωθεί ουσιαστικά και μέσα από τον δρόμο της προσωπικής μου θεραπείας. Αυτό μου επιτρέπει να στέκομαι δίπλα στον άνθρωπο με σεβασμό, αποδοχή, κατανόηση και επίγνωση της δυσκολίας που συχνά συνοδεύει την έκθεση, την αμφιβολία και την ανάγκη για βοήθεια.

Πιστεύω βαθιά ότι πίσω από κάθε συμπεριφορά υπάρχει ένα «γιατί» που χρειάζεται να κατανοηθεί. Πολλές από τις συμπεριφορές που σήμερα κουράζουν — η αντοχή, η ανοχή, η σιωπή, η υπερπροσαρμογή — υπήρξαν κάποτε τρόποι επιβίωσης. Δεν εμφανίστηκαν τυχαία. Αντίθετα, είχαν σοφία και νόημα, σε ένα άλλο πλαίσιο και σε έναν άλλο χρόνο.

Για τους ανθρώπους που μου εμπιστεύονται τις λαβωματιές τους, με ενδιαφέρει πρωτίστως να δημιουργείται ένας χώρος ασφάλειας και εμπιστοσύνης, όπου δεν θα νιώσουν στιγμή ότι χρειάζεται να εξηγηθούν, να απολογηθούν ή να αποδείξουν οτιδήποτε.

Η θεραπεία, για μένα, δεν είναι διόρθωση. Είναι μια διαδικασία κατανόησης και αποκατάστασης της σχέσης με τον εαυτό — ένας Χώρος Ψυχής όπου μπορεί κανείς να αναγνωρίσει την ιστορία του με τα ίδια μάτια, αλλά με διαφορετική ματιά και να αποκτήσει νέους τρόπους επιλογής, με περισσότερη ελευθερία και λιγότερη ενοχή.

Η θεραπεία δεν ξεκινά όταν έχεις όλα τα λόγια. Ξεκινά όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να μην τα έχει και παρόλα αυτά, να κοιτάς προς το φως.

Αν νιώθεις ότι ήρθε η στιγμή να σταθείς λίγο δίπλα σου, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα, υπάρχει χώρος για να συναντηθούμε.
Με τον ρυθμό σου.
Και με σεβασμό σε όσα κουβαλάς.
Όχι για να «διορθωθείς».
Αλλά για να ακουστείς σε βάθος — ίσως για πρώτη φορά._